حقیقت و واقعیت انسان، همان " روح " اوست . اولا: انسان از دو ساحت بدن مادی و روح غیرمادی تشکیل شده است و ثانیا: حقیقت آدمی همان روح غیرمادی است که هنگام مرگ ، فرشته مرگ آن را می ستاند . فیلسوفان نیز دلایل متعددی بر غیرمادی بودن روح اقامه کرده اند . یکی از آنها این است که وقتی در خودمان یعنی همان من درک کننده دقت کنیم ، می یابیم که وجود " من " که حقیقت انسان است ، امری بسیط و غیرقابل تقسیم است و نمی توان آن را به دو " نیمه من " قسمت کرد در صورتی که اساسی ترین خاصیت اجسام قسمت پذیری است و این خاصیت در " من " یا روح و روان ما یافت نمی شود ، حتی به تبع بدن هم قابل قسمت نیست . بنابراین اگر روح و روان ما مادی بود ، باید می توانستیم آن را به دو قسمت تقسیم کنیم پس در نتیجه ، روح غیرمادی است