امروزه آنچه كه با شنيدن واژه " پزشكى "يا " طبابت" بى درنگ به ذهن اكثر ما خطور مى كند، مجموعه اى از روشهاى تشخيصى-درمانى است كه در بيمارستانها ،درمانگاهها و اغلب مطبهاى پزشكان در ايران انجام مى گردد و به دانشجويان رشته پزشكى در دانشگاههاى كشور آموزش داده مى شود. اين علم را"پزشكى رايج"يا "طب غربى"مى نامند ، چرا كه در حال حاضر رايجترين سيستم درمانی در ايران است و از غرب منشا گرفته. اما در واقع ، طب غربى تنها يكى از رويكردهاى بشر به مسئله سلامت و بيمارى است. در كنار اين روش ، شيوه هاى ديگرى از پزشكى نيز وجود دارند كه با تفاوتهايى در اصول، قواعد و راههاى تشخيص و درمان ، سعى در بازگرداندن سلامتى به افراد بيمار و جلوگيرى از ايجاد بيمارى در اشخاص سالم دارند.

در طول تاریخ و بخصوص طی چند قرن گذشته، جوامع انسانی با هدفی مشترک به دنبال راهی برای بهبود سلامت بوده اند تا به هدف دیرینه افزایش طول عمر دست یابند. در این فرآیند ، تمدنها و فرهنگهای مختلف در سراسر دنیا بسته به دیدگاههای خود ، راههای متفاوتی را ارائه نموده اند. از این بین می توان از یک سو به رویکردهائی کهن نظیر طب سنتی ایران، طب سنتی هند ( آیورودا) ، یوگا، طب سنتی چین(TCM) ، طب سنتی بومیان آمريكا، شفا بخشی با دستها و از سوی دیگر به روشهايی با قدمت کمتر مانند هومیو پاتی، استئو پاتی ، کایروپراکتیک و ... اشاره نمود .

طب سنتی ، به وجود انسان با رويكردي کل نگر می پردازد و در واقع برگرفته از تمدن، محیط جغرافیائی و سنتهای هر تمدن است. در حاليكه پزشكی مدرن (طب آلوپاتیک) ، ریشه در طب یونان و روم و شمال اروپا دارد و بر پایه علومی همچون آناتومی، فیزیولوژی و بیو شیمی و ارتباط ساختاری- عملکردی موجود بین سلولها، بافتها و ارگانهای بدن استوار شده است . در پزشكی مدرن (طب رایج)، هدف اصلی عبارتست از: تشخیص و درمان بیماریها(عمدتا بیماریهای حاد ) با بکار گيری داروهای شيميايی پر قدرت، جراحی ، پرتوتابی و رویکردهای مشابه درمانی.